சரணாகதி
மனமென்னும் துயரின் போக்கில்
தினம் தினமும் தவித்ததனால்
அத்தனவன் சிவனை அண்டி
சித்தமதின் எண்ண அலைகள்
நீங்கி மனமமைதி கொள்ள
உத்தம குரு வேண்டும் என்றேன்
விமலன் அவன் கருணை அதனால்
ரமணன் என்னுள் குருவாய் உதித்து
தன்னைத் தான் அறிந்திடவே என்றும்
தன்னுடனே இருக்கப் பணித்தார்
குருவாக்கே திருவாக்காய் சடுதியிற்
சரண் அடைந்தேன் ரமணபதம்
ராமணதாசனிவன் மாயப் பிறப்பறுத்திடவே
சிந்தையழித்தல்
எந்தையாம் ஈசனவன் அகத்தே குருவாயுதித்து
நான் சிந்தையற என்னுள் நிலைத்தபோது
முந்தை வினைப்பயன் வேரொடு அறுத்து
விந்தையாய் என்னுள் இரண்டறக் கலந்திடுவன்
No comments:
Post a Comment